sameplaceclub Greek dungeon

Τι είναι η συναίνεση;

Η συναίνεση του σκλάβου

αισθησιακό bdsm

Από τον πρώτο καιρό που πλησίασα το BDSM (ή, έστω, με πλησίασε αυτό...) ακούω συνεχώς τη λέξη "συναίνεση" (consent). Φυσικά, η λέξη αυτή δεν εμφανίζεται μόνο σε αυτόν τον χώρο, αλλά διατρέχει όλες ίσως τις όψεις των διαπροσωπικών σχέσεων. Όλα, (δέον όπως) γίνονται από συναινούντες ενήλικες. Σε αυτό το χώρο όμως, τίθεται στην Προκρούστεια κλίνη, αν μου επιτρέπετε το λογοπαίγνιο! Καταλαβαίνω πώς ακριβώς υλοποιείται η συναίνεση σε μια "θεατρική" προσέγγιση του BDSM – όλα μπορούν να χαρτογραφηθούν όσον αφορά τους ρόλους. Υπάρχει σενάριο.

Αλλά σε μια μη "θεατρική"; Ξεπερνώ την τουλάχιστον ξεκάθαρη αν όχι και απλοϊκή άποψη των φεμινιστριών και των "αναρχικών": σε έναν φαλλοκρατικό / καπιταλιστικό κόσμο το "θύμα" δεν προσφέρει συναίνεση, ακόμη κι αν νιώθει μια τέτοια αυταπάτη, γιατί δεν μπορεί ως "θύμα" να έχει επιλογή. Καθώς και όλη την σχετική μπουρδολογία για την γυναικεία συναίνεση φανερή ή κρυφή, που απαιτείται για τον βιασμό, κλπ. κλπ. Ρωτώ την άποψη σας ειδικά για το BDSM: είναι η συναίνεση, εκφρασμένη ή άρρητη, μετρήσιμη; Όταν λες θέλω να με πονέσεις τόσο, υπάρχει το πονόμετρο; Τί γίνεται με την συναίνεση για ανατρέψιμες ή και μη ανατρέψιμες βλάβες;

Αρκεί το safeword για να αποφύγουμε το σκόπελο; Είναι η συναίνεση ανακλητή; Τί γίνεται αν την άλλη μέρα αλλάξεις γνώμη; Αν αλλάξεις γνώμη την ίδια μέρα; Είδα σε διάφορα threads απόψεις γαι το τί είναι νόμιμο και τί όχι, αν ένα συμβόλαιο μπορεί να είναι νόμιμο ή όχι, κλπ. Οπωσδήποτε η λέξη "σκλάβος" σε ένα συμβόλαιο ανάβει λαμπάκια σε συντάγματα, υποθηκοφύλακες και θεματοφύλακες, αλλά η γλώσσα επιτρέπει να ειπωθεί σχεδόν οτιδήποτε με ποικίλους τρόπους. Νομίζω πως η μαγεία που προσπαθούμε να κρύψουμε πίσω από την λέξη "συναίνεση" είναι το ότι αφορά την προστασία και των δύο. Ο νομικός μας πολιτισμός τα έχει βρεί σκούρα στην έννοια της συναίνεσης (σκεφθείτε την δυσκολία ορισμού του βιασμού εντός γάμου) αν και πολλοί θεωρούν πως η συναίνεση είναι το τελευταίο όπλο που κρατά ο "σκλάβος" για την άμυνά του και την προσωπική του ακεραιότητα.

Ίσως όμως ένας "Αφέντης" για την άμυνά του θα έπρεπε να κρατά το ίδιο ή αντίστοιχο όπλο; Θα ήθελα να φέρω στην προσοχή σας την περίπτωση People vs. Jovanovic (New York, 1999, 2000). Για όσους δεν την γνωρίζουν αν και πήρε μεγάλη έκταση στον χώρο την συνοψίζω εν τάχει: ο Jovanovic συνελήφθη αν και ισχυρίστηκε ότι με την συναίνεση της νεαρής, αλλά ενήλικης, συντρόφου του που γνώρισε ηλεκτρονικά είχαν βίαιες ερωτικές επαφές στον χώρο του BDSM. Για παράδειγμα, κατά τα λεγόμενά του, έλιωσε κερί στην κοιλιά της και πριν καν στεγνώσει άρχισε να της βάζει παγάκια. Κατά τα λεγόμενά του πάντα, η απόλαυση της ήταν μέγιστη και μόνον όταν μετά από μέρες εκείνη παρατήρησε (;) τα σημάδια, που θα ήταν μόνιμα, εξανέστη και τον κατήγγειλε για σεξουαλική κακοποίηση.

Πρωτοδίκως, ο Jovanovic φορτώθηκε κάμποσα χρονάκια αλλά το Εφετείο του 2000 δέχτηκε να αναγνώσουν οι ένορκοι τα email της συντρόφου του όπου του περιέγραφε με απόλυτη λεπτομέρεια τί ακριβώς ήθελε να της κάνει με ένταση και πάθος αλλά και νηφαλιότητα που δεν στοιχειοθετούσε την περίπτωση του ακαταλόγιστου. Η όλη συμπεριφορά της στην δίκη επίσης δεν το στοιχειοθετούσε. Κάποιες από τις φράσεις του ηλεκτρονικού μηνύματος την επόμενη μέρα έκριναν την υπόθεση: π.χ. "quite bruised mentally and physically, but never been so happy to be alive." Οι ένορκοι έκριναν ότι ο Jovanovic είναι αθώος, κατ΄ εφαρμογή της Αγγλοσαξωνικής παροιμίας "be careful what you wish for".

Έχοντας μείνει 20 μήνες μέσα αρνήθηκε την ικεσία της Εισαγγελείας να αποδεχτεί ενοχή χωρίς ποινή, μόνο και μόνο για να μην χαλάσει το record του Εισαγγελέα. Να λοιπόν μια περίπτωση που η συναίνεση "εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη αρκετή".